همان مطلبى است كه در جمله كوتاه بالا مىخوانيم . در آيه بعد چگونگى عكس العملهاى مردم را در برابر اين دعوت ( دعوت به سوى نيكيها و توحيد و معاد ) بيان مىكند و مىگويد : « توفيق خداوند شامل حال گروهى شد و آنها را به راه حق هدايت كرد ، در حالى كه گروه ديگرى گمراهى بر آنان مسلم گرديد » ( * ( فَرِيقاً هَدى وَفَرِيقاً حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلالَةُ ) * ) ( 1 ) . و براى اينكه كسى تصور نكند بدون جهت خداوند ، طايفه اى را هدايت مىكند و جمع ديگرى را گمراه ، در جمله بعد اضافه مىكند : « گروه گمراهان همانها بودند كه شياطين را اولياى خود انتخاب كرده بودند ، و به جاى ولايت پروردگار ولايت شيطان را پذيرفتند » ( * ( إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّياطِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ اللَّه ) * ) . و عجب اينكه با تمام گمراهى و انحراف « چنين مىپنداشتند كه هدايت يافتگان واقعى آنها هستند » ( * ( وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ ) * ) اين حالت مخصوص كسانى است كه در طغيان و گناه فرو روند ، و آن چنان غرق فساد و تباهى و انحراف و بتپرستى گردند كه حس تشخيص آنها به كلى دگرگون شود ، زشتيها را زيبايى ، و گمراهىها را هدايت ، پندارند ، و در اين حال درهاى هدايت به كلى به روى آنها مسدود خواهد شد ، و اين همان چيزى است كه خودشان براى خويشتن فراهم ساخته‌اند .

--> ( 1 ) جمله فريقا هدى از نظر تركيب ادبى ، چنين است كه « فريقا » مفعول مقدم و « هدى » فعل مؤخر است و « فريقا » دوم مفعول « اضل » مىباشد كه در تقدير است كه جمله « * ( حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلالَةُ ) * » دلالت بر آن مىكند .